açıklarda hatırlanır limanlar
direnen yaprakları soldurur hüzün
salkım saçak imgelemler dökülür
ve sen şiir olursun
yitik şarkılar ülkesisin sen
acılar adres sorar senin göğünden
senden esen rüzgar getirir bulutları
adını sır tutan alfabelerden
kervanlar ateş taşır sözüme
ah kırmızı gül değil ama mutlaka
baldıranlar nefes katar göğsüme
şimşek yalayışlarında görünür yüzün
karanlıkta ördüğüm çelenkler parçalanır
albümlere asılı kalır ellerim
yürürüm asırlardan izine bakıp
okuyarak papirüsü taşları derileri
efsaneler aşkı yaşatır ama
aşıklar yaratır efsaneleri
yitik şarkılar ülkesisin sen
sende çatlar tohum sende kopar kıyamet
yalnızlığın hükmü sorulur dağlarından
hayaller anlam katar uçurumlarına
köhne bir musalla beklesin dursun
vuslatı ölüme süren bakışlarından
kül olup savrulmak yazılmış bana
'gerçeği söylemiş olur bir gölgeyi söyleyen''
_________________Paul Celan değil
_________________de ki
_________________ben yazdım bu dizeyi
_________________ya da şizofren
_________________ne değiştirir gerçeği
kendi uçurumundan düşmeye görsün insan
kopar ''karanlığa taş atan'' bilekleri
sıyrılır iyimser kuşkularından
bulduğun hiçbir şey yitirdiğin değildir
ve en büyük yıkımlar yanılgılarla başlar
çaresiz dört yanını duvarla öreceksin
tercihlerindir kader dediğin yazgı
suç Tanrı'nın değil öğreneceksin