3/7/2009 · Kategori: Yazilar
Bavulları hep toplu durmalı insanın...

Bir gün telefonların hiç çalmayabileceği hesaplanmalı...
 
Tül perde arkasından misafir yolu gözlemekten vaz­geçmeli...
 
İhanetlere, terkedilmelere, bir başına bırakılmalara hazırlıklı olmalı...
 
Yalnızlığa alışmalı...
 
Çünkü "omuz omuza" günlerin vakti geçti. Dayanışma... günümüz borsasının değer kaybeden hisse senet­lerinden biri artık...
 
Bireyin keşif çağı, geride kı­rık dökük yalnızlıklar bıraktı.
 
Terörün bile bireyselleştiği çağdayız. Zaman, birlikten kuvvet doğurma zamanı değil; zaman, tek başına dimdik ayakta kalabilmeyi becerme zamanıdır.
 
İşte o yüzden alışmalı yalnız­lığa...
 
Sokaklar dolusu ıssızlıkla başbaşa yaşamayı göze almalı insan... Güvendiği dağlardaki karlara bakıp ders çıkarmalı...

Hüzünlü bir şarkıyla paylaşı­lan gecelerde başım dayayacak bir omuz arama huylarından vazgeçmeli.Sofrada tek tabağa, tabakta az yemeğe alışmalı...

Romanlardan yalnızlığı yücelten paragraflar asmalı evin en görünür  duvarlarına...
 
"Yalnızlık paylaşılmaz/ Paylaşmılsa yalnızlık olmaz" dizeleriyle başlamalı güne...
 
Telesekretere "şu anda size cevap verebilecek kim­se yok" denmeli,"... belki de hiçbir zaman olmaya­cak

 Cevapsızlığa, sessizliğe ısınmalı...
 
Oysa sessizlik haksızlığa alkıştır.
 
Haklılığın onuru yaşatır insanı... Susmanın utancı öldürür.
 
O yüzden en sessiz gecelerde ''doğruydu, yaptım"la teselli bulmalı insan...

 Feryada komşuların yetişmemesine, soğuk duvar diplerinde sessizce ağlaşmaya alışmalı. Kendiyle he­saplaşmaya çalışmalı...
 
Gece yastıkla ağlaşmaya, sabah aynayla gülüşmeye, kendiyle hüzünlenip, kendiyle keyiflenmeye hazır ol­malı...
 
Hep başını alıp gidebilecek kadar cesur, ama hep kalıp savaşacakmış kadar gözüpek olabilmeli...
 
Sessizliği, sese dönüştürebilmeli. Ve sırt çantasını her daim hazır tutmalı insan...
 
Yollarla barışmalı...
 
Yalnızlığa alışmalı...

26/4/2009 · Kategori: Video Kliplerim
DAĞLI....
30/3/2009 · Kategori: Video Kliplerim
24/3/2009 · Kategori: Siirler

Gittin, kanadı kırık kuştum
Sustum, sözlerine küstüm
Hani kırılırsın siyaha
Nöbet nöbet geceler boyunca
Dün güne dize gelince
Yürek acılara doyunca
O tez dönüşün geç olunca
Kendime tahammülü öğrendim
Kördüm, bilendim
Seni unutmayı öğrendim
Sen yoktun, ben yalnız kalmayı öğrendim,
Acıya duvar gibi durmayı öğrendim,
Kaybolmuş bir dilin sözcükleri gibi
Köksüz, bağsız durmayı öğrendim
Vazgeçtiysen hep sağanak yağışlarımdan
Vazgeçtiysen bitmek bilmez kışlarımdan
Korkma kimseye ödenecek borcum yok
Yoksaymayı ben SENDEN öğrendim

« Önceki ::